Afv et, Allohim

 O‘zini yo‘qotish aslida, o‘zini topa olmaslikdir. Ya’ni qayerda turganingni ko‘ra bilan bilmaslikdir. Hayot ba’zan bir toshqin keladi. Oqizib yuboradi hamma narsani. Ba’zi umidlar mana shu toshqinda yo‘qoladi. Ba’zilari esa shox-shabbalarga ilinib qoladi uzanasan, tutasan. Tutgan sari hayotga bog‘lanasan. Qalbingda zulmatga darcha ochiladi shu umid bilan birga ichingga nur to‘ladi va hamma narsani shu nur bilan ko‘ra boshlaysan.  Har doim nimadir kam bo‘ladi, har doim yarim qolgan his-tuyg‘ular qurshovida o‘zini yo‘qotadi inson. Boylik beradi Yaratgan, yoniga bir xastalik qo‘shadi. Sog‘lik beradi, qashshoqlik zahmatiga yo‘liqtiradi. Bu yarim dunyoda butun baxtga erishish mumkin emas. Har bir jon o‘ziga yarasha muammo bilan kurashadi. Fursatini topgan odam esa qachondir baxtga erishadi. Ehtimol, eng muhimi, hayotni og‘riqlar ichida ham yashay bilishdir. Asosiysi, dardga qaramay kula olish, yurak sanchiqlariga qaramay tabassum qilish...