Allohga chinakam bandalik

«Sengagina ibodat qilamiz va Sendangina yordam so‘raymiz» Ushbu oyatni har kuni namozda ham, boshqa o‘rinlarda ham takror - takror o‘qiymiz. Ammo bu oyati karima bizning hayot tarzimizda, qilayotgan amallarimizda ham o‘z o‘rnini, tasdig‘ini topyaptimi? Bu borada o‘zimizni xech taftish qilib ko‘rganmizmi? Doim o‘qib yurganimiz uchun bu oyatlar oddiy jumlalarga aylanib qolmaganmi? Balki «ibodat qilish», «yordam so‘rash» tushunchalarini to‘liq anglay olmayotgandirmiz? Masalan, zehnimizda ibodat borasida mana shunday tushuncha shakllangan bo‘lishi mumkin: «Ibodat bu namoz, ro‘za degani, puli bor, imkoni bor odamlar uchun zakot, umra yoki haj qilish degani. Mana shularning hammasini Alloh uchun ado etamiz». Isti’ona, ya’ni yordam so‘rash tushunchasini ham qo‘llarni ochib, Robbimizdan faqat o‘z manfaatimizga tegishli bo‘lgan narsalarni so‘rash bilan chegaralab qo‘yayotgandirmiz? Agar shunday tushunayotgan bo‘lsak, bunday fikrlar «Iyyaaka na’budu va iyyaaka nasta’iyn» oyatining maqsadini to‘liq ifodalay olmaydi, chunki mo‘minning har qadami, har lahzasi ibodat bo‘lishi kerak. Isti’ona tushunchasi Allohdan bizga foydasi bor narsalarni so‘rashgina emas, balki bir ma’noda tavakkulning ham yuzaga chiqishidir, Allohdan boshqa biror kimdan yoki nimadan hech narsa istamaslikdir. Qur’onning hammasi emas, ba’zi oyatlarinigina anglay olganimizda ham, bugungi ahvolimiz tamoman o‘zgacha bo‘lar edi.