Peygamberimizin (s.a.v) Edeb ve Ahlakı

İnsanları, Resûlullah (s.a.v.)’i bütün yönleriyle öğrenmeye ve onun özelliklerini benimsemeye ilk defa Kur’ân-ı Kerim teşvik etmiştir. Buna göre Hz. Peygamber bütün insanlara bir müjdeci ve bir uyarıcı olarak gönderilmiş (Sebe, 28) ve bizzat kendisinin bu gerçeği, "Ben Allah’ın hepinize gönderdiği elçisiyim" (A’râf, 158) diye duyurması istenmiştir. Birçok âyette Allah ile birlikte ona da itaat edilmesi (Al-i İmrân, 32, 132; Nisa, 13, 59), kendisine uyulup ardınca gidilmesi (Al-i İmrân, 31; A’râf, 158), müminler tarafından canlarından daha çok sevilmesi (Ahzab, 6) emredilmiştir. Yüce Allah, Resûl-i Ekrem’in bütün varlıklar arasında farklı bir yerde ve en üstün konumda olduğunu belirtmek üzere onu âlemlere rahmet olarak gönderdiğini (Enbiyâ, 107), şanını yücelttiğini (İnşirah, 4) bildirmiş, "Şüphesiz ki sen pek büyük bir ahlâk üzeresin." (Kalem, 4) buyurarak onun benzersiz ve mükemmel ahlakına dikkat çekmiş, ona iman edenlerin aynı zamanda üstün ahlâkını da benimseyip özümsemesi gerektiğine işaretle, "Allah’a ve âhiret gününe kavuşmayı uman ve Allah’ı çok anan kimseler için Allah’ın Resulünde güzel bir örnek vardır" (Ahzab, 21) buyurmuştur.