Sabo va Samandar

U qanday tuygʻuki, odamzod u bilan hamnafas, u bilan sirdosh?! Usiz yashash mumkinmi? Uni unutish va usizlikka koʻnikish qanchalik oson yoki qiyin? Unga ism qoʻy desalar, nom topolamizmi? Isteʼdodli adib Ulugʻbek Hamdamning mazkur “Sabo va Samandar” asari oʻquvchini muhabbat girdobiga gʻarq qiladi. Azobi bilan qadrli boʻlgan hijron yashashga undaydi. Oʻylatadi... Hayotning mazmuni nima edi, turmushning fayzi, orzularimizning chegarasi qayerda?! Sevgi bilan va sevgisiz yashayotgan odamning qarashlarida qanday farq bor, turmush tarzida-chi? Bosh qahramonlar Sabo va Samandar ilk uchrashuvdayoq bir-birlarini sevishlarini anglashdi. Hijron muhabbatni olovlantirdi. Ayriliqqa bosh egishdi, oilaga xiyonat qilishmadi, ammo sevgisiz yashab boʻladimi? Bolaligida doʻst boʻlgan Samandar va Sherdil, ulgʻaygach qarshi fikrlar koʻlankasida qolishdi. Sherdil tomonidan Samandarga atalgan soʻnggi soʻz - iqror har qanday oʻquvchi qalbini junbishga keltiradi. Eh, inson, togʻlarga intilasan, aslida muhabbatda ham, sabrda ham togʻni dogʻda qoldirarkansan... Togʻlar faqat uzoqdan mahobatli koʻrinadi, ammo siyratingda qanchalik buyuk muhabbat bor, qanchalik ulugʻ sabr bor, qanchalik sobit sadoqat bor...